Boekbespreking: ‘Jij droeg me’ van Melissa Ohden, abortusoverlevende

31 Dec 2018 | Arthur Alderliesten

‘We hielden elkaar lange tijd vast – zoveel liefde en pijn, hoop en vergeving werden uitgewisseld in die omhelzing.’

Dat schrijft Melissa Ohden over het moment dat ze haar biologische moeder voor het eerst ontmoet op 39-jarige leeftijd (in 2016). Wie is zij en waarom worden er zulke diepe emoties gedeeld tussen moeder en dochter?

Melissa Ohden is in Amerika inmiddels een bekende pleitbezorger voor vrouwen, mannen en kinderen die te maken hebben gekregen met abortus. Ze is dat vanwege haar aangrijpende levensgeschiedenis. In boekvorm verscheen het in 2018 ook in een Nederlandse vertaling.

 

Veertien jaar was ze toen ze erachter kwam dat ze een abortus had overleefd. In augustus 1977 bleek ze al ouder te zijn dan de dokter vermoedde toen de moeder van Melissa een zoutoplossing kreeg toegediend. Melissa’s wereld stortte in toen ze het verhaal stukje bij beetje te horen en te verwerken kreeg. Een verhaal van ontmoetingen. Steeds weer ontmoet ze andere mensen die een rol hebben gespeeld in haar leven. Zoals haar bloedeigen opa met wie ze na een stressvolle zoektocht een warme band krijgt. Of de verpleegkundige die voor haar zorgde toen ze toch bleek te leven en op de Intensive Care belandde. En ontmoetingen met Pro life-organisaties, zowel feministische organisaties als Rooms-katholieke.

Onvoorstelbaar is de impact van abortus. Op de moeder en op de betrokken ouders die de moeder van Melissa dwongen tot een abortus. Op de vader en anders gezinsleden. En in dit geval natuurlijk ook op het kind dat de abortus overleefde. In een interview in het Nederlands Dagblad (30 november 2018) geeft ze aan dat ze met 260 (!) andere abortusoverlevenden in contact is gekomen. ‘De meeste overlevenden zullen met hun verhaal nooit naar buiten komen’, geeft Ohden daarbij aan. Alleen al daarom is het geweldig dat zij met haar aangrijpende verhaal naar buiten is getreden.

 

Aan het slot geeft ze een citaat van de Engelse kardinaal John Henry Newman. Dat citaat geeft haar drijfveer en levensgeschiedenis weer en is tegelijk een appél aan ons hoe wij omgaan met het ons geschonken leven. Want als iets blijkt uit het verhaal van Melissa, is het dat dát geen vanzelfsprekendheid is: ‘God heeft me geschapen om iets specifieks voor Hem te doen. Hij heeft mij een taak toevertrouwd die Hij aan niemand anders heeft toevertrouwd. (…)  Ik ben een schakel in een ketting, die andere personen met elkaar verbindt. Hij heeft mij niet voor niets geschapen.’