Hopen en laten hopen

Hopen en laten hopen

09 nov 2017 | Linda

Ik hoop de komende jaren met volle teugen te genieten van het studentenleven. Dé levensfase waarin sprake is van weinig verantwoordelijkheden en vooral veel vrijheden. Vrijheden die ik optimaal hoop te benutten: lekker studeren, op kamers wonen en leuke en spontane dingen doen.

Hoop aan stukken geslagen

Ik weet dan ook niet hoe het is als je hoop ruw aan stukken wordt geslagen door een onverwachte, en misschien wel ongewenste, zwangerschap. Ik heb geen idee wat voor impact het krijgen van een kind op je leven heeft. En ik weet al helemaal niet hoe het is om jezelf af te vragen of je ook je kind een hoopvolle toekomst kunt bieden. Dus als ik zeg dat er hoop is voor elk ongeboren kind, kan ik met mijn kennis en levenservaring niet overzien wat deze uitspraak inhoudt. Ik kan me met hart en ziel inzetten voor een vermindering van het aantal abortussen in Nederland, maar ik weet niet wat hiervan de gevolgen zijn voor de kinderen die dan wel geboren worden.

Ver-van-mijn-bed-show?

Dit doet ongetwijfeld de vraag rijzen: wie ben ik om als onwetend 19-jarig meisje iets te zeggen over hoop voor het ongeboren leven? Ik durf met zekerheid te stellen dat deze vraag niet alleen bij mij speelt. Of alleen bij 19-jarige meisjes (onbewust). Het is vooral déze vraag die ertoe leidt dat we het ongemakkelijk vinden om erover te praten. Naast het feit dat we abortus vaak zien als een ver-van-mijn-bed-show of een achterhaald onderwerp. Terecht, want we kunnen en mogen niet oordelen over keuzes die moeders in specifieke situaties maken.  Achteroverleunen dus? Zeker niet, hier kunt u zich niet achter verschuilen. Is het  niet zo dat wij allen, als maatschappij, verantwoordelijk zijn voor de abortusgrens en het creëren van een hoopvolle situatie voor moeder en kind? Deze omstandigheden zijn naar mijn idee nogal bepalend voor de keuze die de moeder maakt!

Zonder ervaringsverhaal hoeven we ons niet buiten het gesprek te houden. Sterker nog, er niet over praten betekent dat we deze moeders er alleen voor laten staan. Zij en de ongeboren kinderen verdienen hoop.  Dat kunnen we ze bieden. Dus durf vooral mee te doen. Bijvoorbeeld, tijdens de Week van het leven.Dan wordt alles uit de kast getrokken om de héle maatschappij (inclusief onwetende 19-jarige meisjes) bij de discussie te betrekken.

Linda is student Gezondheid & Leven aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en blogt voor de VBOK over ethiek en het maatschappelijk debat. Deze blog schreef zij voor de Laat Leven, het magazine van de VBOK. Leden en donateurs ontvangen de Laat Leven twee keer per jaar. Wil je deze ook ontvangen? Wordt dan lid of donateur.