De Stem van Ongeboren Harten in Chili

De Stem van Ongeboren Harten in Chili

06 jul 2017 | Chris Develing

Social media heeft de wereld kleiner gemaakt. En hoewel dat niet altijd een voordeel is, biedt het je soms een inspirerende kijk in het leven van mensen die zich ook sterk maken voor het ongeboren kind. Dit keer werd ik enorm geraakt door het briljante idee van vrouwenbeweging Reivindica in Chili.

Kleine hartjes versterkt

Daar besloten tientallen zwangere moeders de buiken ineen te slaan om een nieuwe manier van actievoeren te bedenken waarmee ze het ongeboren kind een stem konden geven. Die stem kwam dit keer letterlijk van binnenuit!

Ze kregen allemaal een speciale microfoon om hun buik die vervolgens werd verbonden met een megafoon. Zo kregen tientallen ongeboren kinderen opeens een eigen stem. Want door al die kleine hartkloppingen te versterken, leek het alsof zacht tromgeroffel de straten van Chili vulde die dag. Alsof die kleintjes eindelijk voor zichzelf mochten opkomen en zeiden: “we komen eraan, het duurt niet lang meer.”

Het zachtste drumgeluid ter wereld klonk hard door in mijn denkbeeldige trommelvliezen. M’n gedachten dwaalden af naar de straten van Amsterdam, Rotterdam en Utrecht, waar het stil is. “Waarom hebben we hier nog niet zo’n actie gehad?”, dacht ik terwijl de video van mijn scherm verdween. Wat zou het me gelukkig maken om een paar dozijn trotse moeders met megafoons over het Binnenhof te zien waggelen. Geen afschrikwekkende foto’s, maar de stem van de natuur die kan overtuigen door er gewoon te zijn.

De toekomst van een kind is nu

Ik geloof namelijk dat de toekomst van een ongeboren kind al in het heden bestaat. Dat geloof ik omdat de geboorte ervan alleen kan worden tegengehouden door mens of natuur. Met name die eerste factor hebben we zelf in de hand als mensheid. Het maakt niet uit wanneer je iemands toekomst wegneemt want het is in alle gevallen weg: soms wat eerder, soms wat later. De ontwikkeling van tien teentjes, een huil of een lachje maken die waarheid niet groter dan die daarvoor al was.

Ik neem me voor om in de toekomst sponsors te zoeken die willen helpen bij het realiseren van een soortgelijk initiatief in Nederland. Maar hoe kom je even aan een stuk of twintig hoogzwangere vrouwen? Toen besefte ik wat ik leerde bij VBOK: het hartje klopt al vanaf 6 weken en is meestal vóór week 12 te horen! Die moeders gaan er dus vast wel komen net als de benodigde apparatuur. Wie weet tot dan!

Chris is blogger bij VBOK omdat hij een bijdrage wil leveren aan het abortusdebat. Hij schrijft op persoonlijke titel. In het dagelijks leven houdt hij zich bezig met zijn baan in de financiële sector en zelfstudie, zoals het bestuderen van verschillende kanten van het abortusdebat.